จ่าตั้ม

ผีเสื้อเมื่อแรกเกิดจะเป็นหนอน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต่อไปจะกลายเป็นตัวอะไร

ไม่ต่างจาก ......ทิวา เป็นชายหนุ่มผู้มักไม่มั่นใจในตัวเอง หาตัวเองไม่เจอ

วันนึงทิวามีความรัก กับผู้หญิงคนนึง เธออยากเป็นล่ามภาษา

ทิวามักพยายามเรียนรู้สิ่งที่เธอชอบ นั่นคือภาษา

ไม่นานเธอก็ได้เป็นล่ามภาษา............และทั้งคู่ก็   ห่ า ง กั น ไ ป

ทิวาพบรักใหม่กับสาวอาร์ทติส ชอบการถ่ายรูป

เค้าเก็บเงินซื้อกล้องเพราะไม่อยากให้เธอเหงา เวลาเธอไปถ่ายรูป

ทั้งคู่ไปด้วยกัน จ้างหนึ่งได้สอง ทั้งคู่ร่วมสร้างผลงาน

หนอนขี้เหล่ยังกัดกินใบไม้อาหารให้อิ่มหมี

วันนึง....วันที่สาวอาร์ทติส นั้นต้องเลือก ระหว่างคนที่ดูแล กับคนที่ฝัน

เมื่อมีตัวแปรที่สามเข้ามานั่นคือ หนุ่มตากล้องรุ่นพี่ที่เธอเคยปลื้มมานาน

ทั้งคู่ต่างเงียบหาย....

หนอนเนื้อตัวเริ่มแตก เจ็บปวด ทั่วทั้งตัว

ทิวาไม่รู้จะทำอะไรต่อ เค้ายังคงเคว้ง คว้าง

เค้านั่งทบทวนอยู่พักใหญ่ ทิวาลุกออกจากหน้ากระจก บอกกับตัวเองว่า

ถ้าเค้ามีคนรักอีกครั้ง เค้าคงจะ "ใช้สิ่งที่เค้าได้เรียนรู้นั้น กับคนรักของเค้า"

เค้าจะพาเธอท่องเที่ยว ไปที่ต่างๆ ได้ใช้ภาษา และถ่ายรูปเธอกับทุกที่ ที่ไปด้วยกัน

หนอนขี้เหล่ ค่อยขโยกขเยกเดิน กางปีกและโบยบิน ...

       เด็กสองคนช่วยกันปลูกต้นไม้อย่างเอาใจใส่

ต้นไม้ผลิดอก เด็กผู้หญิงหยิบยื่นให้กับเด็กชาย

เด็กชายตอบไป ว่า ผู้ชายเค้าไม่เล่นดอกไม้กันหรอก

เด็กหญิงร้องไห้และเฝ้าดูแลต้นไม้นั้น

วันเวลาผ่านไป วัยทั้งสองเปลี่ยนแปลง

วันนี้เด็กชายกลายเป็นหนุ่ม ต้นไม้เริ่มโรยรา

แต่ยังผลิดอกให้ทั้งคู่ให้ชื่นชม

      วันนี้ในสายตาเด็กหนุ่ม ดอกไม้สวยงาม

เขาเลือกที่จะเด็ดมันและมอบดอกไม้ให้หญิงคนอื่นที่สเน่หา

เด็กหญิงแอบมอง อย่างร่ำร้อง ได้แต่ยืนมองและเสียใจ

ไม่นานนัก ต้นไม้นั้นก็ตายจาก เด็กทั้งคู่ไปตามเวลา

เด็กหญิงผู้ชื่นชอบในความงามของ สิ่งมีชีวิต

ยังคงรด น้ำและปลูกต้นไม้ขึ้นมาใหม่เพียงลำพัง

เธอเฝ้าทะนุถนอม รดน้ำ ต้นไม้นั้น

ผมผ่านมาเห็นและถามเธอไปว่า ทำไมเธอไม่ปลูกอย่างอื่นที่ไม่ใช่ "กระบอกเพชร"

เธอยิ้มและหันมาตอบว่า เพราะกระบองเพชร ไม่ต้องการความชุ่มชื่นมาก

เหมือนต้นอื่นๆ ไม่ต้องดูแลเอาใจใส่เท่าไหร่มันก็เติบโตได้ ในแวดล้อมที่เลวร้าย

และก็ยังคงผลิดอกสวยงามไม่ต่างจากดอกไม้อื่น ๆ

       วันนี้ผมเห็นความสวยงาม เช่นเธอ แต่ผมจะทำยังไง

จะเฝ้าช่วยเธอรดน้ำ ดูแลต้นกระบองเพชร ต้นนั้น

เพื่อหวังว่าจะได้เห็น ดอกของมันอีกครั้ง

หรือเฝ้ามองชื่นชมการเติบโตของมัน อย่างหวังดี ห่างๆ

เพราะไม่รู้ว่า มือเปล่าๆ ของผมจะพรวนดินได้นานแค่ไหน

และจะทนต่อหนามกระบองเพชรได้เท่าไหร่

ถ้าเธอไม่เลือกให้ผมช่วยปลูกต้นไม้ใหม่ ด้วยกัน

"แต่ตอนนี้ผมหลงรัก ความงามดอกไม้เช่นเธอ"

edit @ 30 Oct 2009 21:27:30 by จ่าตั้ม

              ในค่ำฤดูฝนที่โปรยปราย ใส่ผู้คนที่กำลังสัญจร จากความเหนื่อยล้า

จุดหมายผมคงไม่ต่าง จากคนอื่น ห้องหมายเลข 9 ในหอพักในระดับ 2 ดาวครึ่ง

ที่ ที่มีหนุ่มสาวข้างห้อง "รัก" กันเสียงดังในยามดึก และ "ทะเลาะ"กันในตอนหัวค่ำ

และวันนี้เป็นอีกวัน ที่เค้าทั้งสอง ทะเลาะ กันในเรื่องเดิมๆ ฝ่ายหญิงโดนทำร้ายทุบตี และวิ่งจากไป

ในขณะที่เสียง ทีวี ข่าวภาษาอังกฤษ ดังเล็ดลอดเข้ามาในห้องผม  ฝรั่งวัยเกษียณ คิดถึงบ้านเกิด

กำลังติดตามทุกข่าวสาร เป็นกิจวัจ ซึ่งไม่ต่างอะไรจากผม ที่มานั่งหน้าคอมพิวเตอร์เพื่อสื่อสาร

กับใครที่มีเวลามาสนทนาด้วย เวลาผ่านไป กว่าครึ่งชั่วโมง ฝนยังไม่หยุดตก

        ในขณะที่ท้องกำลังต้องการอาหาร ผมเดินออกไป กินข้าวเย็น

 "เหี้ยแล้วไง" ผมสบทกับตัวเอง ให้ตายเถอะ ฝนตกหนักกว่าเดิม ขณะที่ผมกำลังเดินอยู่

ก่อนที่จะวิ่งไปยังร้านข้าวหน้าปากซอย ข้าวมันไก่ที่นึง ครับ

ผมได้แต่นึกในใจว่าวันนี้ ทำไมมันแย่อย่างนี้

ก่อนที่จะจัดการ กับข้าวมันไก่ตรงหน้า

สักพักหนึ่งเสียงรถเบรค! ! ! ! เอี๊ยด ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! !

! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ! ก่อนที่เสียง ปั๊ง จะตาม มา สายตาทุกคู่หันไปทางสี่แยก 

รถแท๊กซี่ ชนรถมอเตอร์ไซค์ ที่ผ่าไฟแดงมา ลุงขับแท๊กซี่ เข้าไปขอโทษและช่วยพยุง คนขี่มอเตอร์ไซค์ ขึ้นมา

คนขี่มอไซค์สีหน้าไม่ดีนัก เค้าจ้องหน้าลุงขับแท๊กซี่  ที่กล่าวคำขอโทษไม่หยุด

 ก่อนที่จะซัดกำปั้นใส่ลุงขับแท๊กซี่ลงไปนอน แล้วก็ขี่รถหนีไป

 มีกลุ่มคนเข้าไปช่วยลุงขับแท๊กซี่ และถามว่า ทำไมไม่เรียกตำรวจ 

ลุงขับแท๊กซี่ตอบกลับ ว่า "ไม่เป็นไรครับ" ผมไม่เป็นไร ก่อนจะขับรถจากไป

ผมจ่ายเงินค่า อาหาร และบอกกับตัวเองว่า "วันนี้ไม่เป็นไร"